| Ἀντιγόνη | ἀλλ’ ἴσθ’ ὁποῖά σοι δοκεῖ, κεῖνον δ’ ἐγὼ |
| θάψω· καλόν μοι τοῦτο ποιούσῃ θανεῖν. |
| φίλη μετ’ αὐτοῦ κείσομαι, φίλου μέτα, |
| ὅσια πανουργήσασ’. ἐπεὶ πλείων χρόνος |
| ὃν δεῖ μ’ ἀρέσκειν τοῖς κάτω τῶν ἐνθάδε. |
| ἐκεῖ γὰρ αἰεὶ κείσομαι· σοὶ δ’, εἰ δοκεῖ, |
| τὰ τῶν θεῶν ἔντιμ’ ἀτιμάσασ’ ἔχε. |
| Ἰσμήνη | ἐγὼ μὲν οὐκ ἄτιμα ποιοῦμαι, τὸ δὲ |
| βίᾳ πολιτῶν δρᾶν ἔφυν ἀμήχανος. |
| Ἀντιγόνη | σὺ μὲν τάδ’ ἂν προὔχοι’· ἐγὼ δὲ δὴ τάφον |
| χώσουσ’ ἀδελφῷ φιλτάτῳ πορεύσομαι. |
| Ἰσμήνη | οἴμοι ταλαίνης, ὡς ὑπερδέδοικά σου. |
| Ἀντιγόνη | μὴ ’μοῦ προτάρβει· τὸν σὸν ἐξόρθου πότμον. |
| Ἰσμήνη | ἀλλ’ οὖν προμηνύσῃς γε τοῦτο μηδενὶ |
| τοὔργον, κρυφῇ δὲ κεῦθε, σὺν δ’ αὔτως ἐγώ. |
| Ἀντιγόνη | οἴμοι, καταύδα· πολλὸν ἐχθίων ἔσει |
| σιγῶσ’, ἐὰν μὴ πᾶσι κηρύξῃς τάδε. |
| Ἰσμήνη | θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις. |
| Ἀντιγόνη | ἀλλ’ οἶδ’ ἀρέσκουσ’ οἷς μάλισθ’ ἁδεῖν με χρή. |
| Ἰσμήνη | εἰ καὶ δυνήσει γ’· ἀλλ’ ἀμηχάνων ἐρᾷς. |
| Ἀντιγόνη | οὐκοῦν, ὅταν δὴ μὴ σθένω, πεπαύσομαι. |
| Ἰσμήνη | ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα. |
| Ἀντιγόνη | εἰ ταῦτα λέξεις, ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ, |
| ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσει δίκῃ. |
| ἀλλ’ ἔα με καὶ τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίαν |
| παθεῖν τὸ δεινὸν τοῦτο· πείσομαι γὰρ οὐ |
| τοσοῦτον οὐδὲν ὥστε μὴ οὐ καλῶς θανεῖν. |
| Ἰσμήνη | ἀλλ’ εἰ δοκεῖ σοι, στεῖχε· τοῦτο δ’ ἴσθ’ ὅτι |
| ἄνους μὲν ἔρχει, τοῖς φίλοις δ’ ὀρθῶς φίλη. |